هر که را با خط سبزت سر سودا باشد

هر که را با خط سبزت سر سودا باشد

پاي از اين دايره بيرون ننهد تا باشد

من چو از خاک لحد لاله صفت برخيزم

داغ سوداي توام سر سويدا باشد

تو خود اي گوهر يک دانه کجايي آخر

کز غمت ديده مردم همه دريا باشد

از بن هر مژه ام آب روان است بيا

اگرت ميل لب جوي و تماشا باشد

چون گل و مي دمي از پرده برون آي و درآ

که دگرباره ملاقات نه پيدا باشد

ظل ممدود خم زلف توام بر سر باد

کاندر اين سايه قرار دل شيدا باشد

چشمت از ناز به حافظ نکند ميل آري

سرگراني صفت نرگس رعنا باشد