نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

نه هر که چهره برافروخت دلبري داند

نه هر که آينه سازد سکندري داند

نه هر که طرف کله کج نهاد و تند نشست

کلاه داري و آيين سروري داند

تو بندگي چو گدايان به شرط مزد مکن

که دوست خود روش بنده پروري داند

غلام همت آن رند عافيت سوزم

که در گداصفتي کيمياگري داند

وفا و عهد نکو باشد ار بياموزي

وگرنه هر که تو بيني ستمگري داند

بباختم دل ديوانه و ندانستم

که آدمي بچه اي شيوه پري داند

هزار نکته باريکتر ز مو اين جاست

نه هر که سر بتراشد قلندري داند

مدار نقطه بينش ز خال توست مرا

که قدر گوهر يک دانه جوهري داند

به قد و چهره هر آن کس که شاه خوبان شد

جهان بگيرد اگر دادگستري داند

ز شعر دلکش حافظ کسي بود آگاه

که لطف طبع و سخن گفتن دري داند