رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید

رسيد مژده که آمد بهار و سبزه دميد

وظيفه گر برسد مصرفش گل است و نبيد

صفير مرغ برآمد بط شراب کجاست

فغان فتاد به بلبل نقاب گل که کشيد

ز ميوه هاي بهشتي چه ذوق دريابد

هر آن که سيب زنخدان شاهدي نگزيد

مکن ز غصه شکايت که در طريق طلب

به راحتي نرسيد آن که زحمتي نکشيد

ز روي ساقي مه وش گلي بچين امروز

که گرد عارض بستان خط بنفشه دميد

چنان کرشمه ساقي دلم ز دست ببرد

که با کسي دگرم نيست برگ گفت و شنيد

من اين مرقع رنگين چو گل بخواهم سوخت

که پير باده فروشش به جرعه اي نخريد

بهار مي گذرد دادگسترا درياب

که رفت موسم و حافظ هنوز مي نچشيد