نصیحتی کنمت بشنو و بهانه مگیر

نصيحتي کنمت بشنو و بهانه مگير

هر آن چه ناصح مشفق بگويدت بپذير

ز وصل روي جوانان تمتعي بردار

که در کمينگه عمر است مکر عالم پير

نعيم هر دو جهان پيش عاشقان بجوي

که اين متاع قليل است و آن عطاي کثير

معاشري خوش و رودي بساز مي خواهم

که درد خويش بگويم به ناله بم و زير

بر آن سرم که ننوشم مي و گنه نکنم

اگر موافق تدبير من شود تقدير

چو قسمت ازلي بي حضور ما کردند

گر اندکي نه به وفق رضاست خرده مگير

چو لاله در قدحم ريز ساقيا مي و مشک

که نقش خال نگارم نمي رود ز ضمير

بيار ساغر در خوشاب اي ساقي

حسود گو کرم آصفي ببين و بمير

به عزم توبه نهادم قدح ز کف صد بار

ولي کرشمه ساقي نمي کند تقصير

مي دوساله و محبوب چارده ساله

همين بس است مرا صحبت صغير و کبير

دل رميده ما را که پيش مي گيرد

خبر دهيد به مجنون خسته از زنجير

حديث توبه در اين بزمگه مگو حافظ

که ساقيان کمان ابرويت زنند به تير