گلعذاری ز گلستان جهان ما را بس

گلعذاري ز گلستان جهان ما را بس

زين چمن سايه آن سرو روان ما را بس

من و همصحبتي اهل ريا دورم باد

از گرانان جهان رطل گران ما را بس

قصر فردوس به پاداش عمل مي بخشند

ما که رنديم و گدا دير مغان ما را بس

بنشين بر لب جوي و گذر عمر ببين

کاين اشارت ز جهان گذران ما را بس

نقد بازار جهان بنگر و آزار جهان

گر شما را نه بس اين سود و زيان ما را بس

يار با ماست چه حاجت که زيادت طلبيم

دولت صحبت آن مونس جان ما را بس

از در خويش خدا را به بهشتم مفرست

که سر کوي تو از کون و مکان ما را بس

حافظ از مشرب قسمت گله ناانصافيست

طبع چون آب و غزل هاي روان ما را بس