کنار آب و پای بید و طبع شعر و یاری خوش

کنار آب و پاي بيد و طبع شعر و ياري خوش

معاشر دلبري شيرين و ساقي گلعذاري خوش

الا اي دولتي طالع که قدر وقت مي داني

گوارا بادت اين عشرت که داري روزگاري خوش

هر آن کس را که در خاطر ز عشق دلبري باريست

سپندي گو بر آتش نه که دارد کار و باري خوش

عروس طبع را زيور ز فکر بکر مي بندم

بود کز دست ايامم به دست افتد نگاري خوش

شب صحبت غنيمت دان و داد خوشدلي بستان

که مهتابي دل افروز است و طرف لاله زاري خوش

مي اي در کاسه چشم است ساقي را بناميزد

که مستي مي کند با عقل و مي بخشد خماري خوش

به غفلت عمر شد حافظ بيا با ما به ميخانه

که شنگولان خوش باشت بياموزند کاري خوش