به عزم توبه سحر گفتم استخاره کنم

به عزم توبه سحر گفتم استخاره کنم

بهار توبه شکن مي رسد چه چاره کنم

سخن درست بگويم نمي توانم ديد

که مي خورند حريفان و من نظاره کنم

چو غنچه با لب خندان به ياد مجلس شاه

پياله گيرم و از شوق جامه پاره کنم

به دور لاله دماغ مرا علاج کنيد

گر از ميانه بزم طرب کناره کنم

ز روي دوست مرا چون گل مراد شکفت

حواله سر دشمن به سنگ خاره کنم

گداي ميکده ام ليک وقت مستي بين

که ناز بر فلک و حکم بر ستاره کنم

مرا که نيست ره و رسم لقمه پرهيزي

چرا ملامت رند شرابخواره کنم

به تخت گل بنشانم بتي چو سلطاني

ز سنبل و سمنش ساز طوق و ياره کنم

ز باده خوردن پنهان ملول شد حافظ

به بانگ بربط و ني رازش آشکاره کنم