حالیا مصلحت وقت در آن می‌بینم

حاليا مصلحت وقت در آن مي بينم

که کشم رخت به ميخانه و خوش بنشينم

جام مي گيرم و از اهل ريا دور شوم

يعني از اهل جهان پاکدلي بگزينم

جز صراحي و کتابم نبود يار و نديم

تا حريفان دغا را به جهان کم بينم

سر به آزادگي از خلق برآرم چون سرو

گر دهد دست که دامن ز جهان درچينم

بس که در خرقه آلوده زدم لاف صلاح

شرمسار از رخ ساقي و مي رنگينم

سينه تنگ من و بار غم او هيهات

مرد اين بار گران نيست دل مسکينم

من اگر رند خراباتم و گر زاهد شهر

اين متاعم که همي بيني و کمتر زينم

بنده آصف عهدم دلم از راه مبر

که اگر دم زنم از چرخ بخواهد کينم

بر دلم گرد ستم هاست خدايا مپسند

که مکدر شود آيينه مهرآيينم