صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم

صوفي بيا که خرقه سالوس برکشيم

وين نقش زرق را خط بطلان به سر کشيم

نذر و فتوح صومعه در وجه مي نهيم

دلق ريا به آب خرابات برکشيم

فردا اگر نه روضه رضوان به ما دهند

غلمان ز روضه حور ز جنت به درکشيم

بيرون جهيم سرخوش و از بزم صوفيان

غارت کنيم باده و شاهد به بر کشيم

عشرت کنيم ور نه به حسرت کشندمان

روزي که رخت جان به جهاني دگر کشيم

سر خدا که در تتق غيب منزويست

مستانه اش نقاب ز رخسار برکشيم

کو جلوه اي ز ابروي او تا چو ماه نو

گوي سپهر در خم چوگان زر کشيم

حافظ نه حد ماست چنين لاف ها زدن

پاي از گليم خويش چرا بيشتر کشيم