چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند ز من

چون شوم خاک رهش دامن بيفشاند ز من

ور بگويم دل بگردان رو بگرداند ز من

روي رنگين را به هر کس مي نمايد همچو گل

ور بگويم بازپوشان بازپوشاند ز من

چشم خود را گفتم آخر يک نظر سيرش ببين

گفت مي خواهي مگر تا جوي خون راند ز من

او به خونم تشنه و من بر لبش تا چون شود

کام بستانم از او يا داد بستاند ز من

گر چو فرهادم به تلخي جان برآيد باک نيست

بس حکايت هاي شيرين باز مي ماند ز من

گر چو شمعش پيش ميرم بر غمم خندان شود

ور برنجم خاطر نازک برنجاند ز من

دوستان جان داده ام بهر دهانش بنگريد

کو به چيزي مختصر چون باز مي ماند ز من

صبر کن حافظ که گر زين دست باشد درس غم

عشق در هر گوشه اي افسانه اي خواند ز من