ای که با سلسله زلف دراز آمده‌ای

اي که با سلسله زلف دراز آمده اي

فرصتت باد که ديوانه نواز آمده اي

ساعتي ناز مفرما و بگردان عادت

چون به پرسيدن ارباب نياز آمده اي

پيش بالاي تو ميرم چه به صلح و چه به جنگ

چون به هر حال برازنده ناز آمده اي

آب و آتش به هم آميخته اي از لب لعل

چشم بد دور که بس شعبده بازآمده اي

آفرين بر دل نرم تو که از بهر ثواب

کشته غمزه خود را به نماز آمده اي

زهد من با تو چه سنجد که به يغماي دلم

مست و آشفته به خلوتگه راز آمده اي

گفت حافظ دگرت خرقه شراب آلوده ست

مگر از مذهب اين طايفه بازآمده اي