منم که گوشه میخانه خانقاه من است

منم که گوشه ميخانه خانقاه من است

دعاي پير مغان ورد صبحگاه من است

گرم ترانه چنگ صبوح نيست چه باک

نواي من به سحر آه عذرخواه من است

ز پادشاه و گدا فارغم بحمدالله

گداي خاک در دوست پادشاه من است

غرض ز مسجد و ميخانه ام وصال شماست

جز اين خيال ندارم خدا گواه من است

مگر به تيغ اجل خيمه برکنم ور ني

رميدن از در دولت نه رسم و راه من است

از آن زمان که بر اين آستان نهادم روي

فراز مسند خورشيد تکيه گاه من است

گناه اگر چه نبود اختيار ما حافظ

تو در طريق ادب باش و گو گناه من است