دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت

ديدي که يار جز سر جور و ستم نداشت

بشکست عهد وز غم ما هيچ غم نداشت

يا رب مگيرش ار چه دل چون کبوترم

افکند و کشت و عزت صيد حرم نداشت

بر من جفا ز بخت من آمد وگرنه يار

حاشا که رسم لطف و طريق کرم نداشت

با اين همه هر آن که نه خواري کشيد از او

هر جا که رفت هيچ کسش محترم نداشت

ساقي بيار باده و با محتسب بگو

انکار ما مکن که چنين جام جم نداشت

هر راهرو که ره به حريم درش نبرد

مسکين بريد وادي و ره در حرم نداشت

حافظ ببر تو گوي فصاحت که مدعي

هيچش هنر نبود و خبر نيز هم نداشت