زاهد خلوت نشین دوش به میخانه شد

زاهد خلوت نشين دوش به ميخانه شد

از سر پيمان برفت با سر پيمانه شد

صوفي مجلس که دي جام و قدح مي شکست

باز به يک جرعه مي عاقل و فرزانه شد

شاهد عهد شباب آمده بودش به خواب

باز به پيرانه سر عاشق و ديوانه شد

مغبچه اي مي گذشت راه زن دين و دل

در پي آن آشنا از همه بيگانه شد

آتش رخسار گل خرمن بلبل بسوخت

چهره خندان شمع آفت پروانه شد

گريه شام و سحر شکر که ضايع نگشت

قطره باران ما گوهر يک دانه شد

نرگس ساقي بخواند آيت افسونگري

حلقه اوراد ما مجلس افسانه شد

منزل حافظ کنون بارگه پادشاست

دل بر دلدار رفت جان بر جانانه شد