به وقت گل شدم از توبه شراب خجل

به وقت گل شدم از توبه شراب خجل

که کس مباد ز کردار ناصواب خجل

صلاح ما همه دام ره است و من زين بحث

نيم ز شاهد و ساقي به هيچ باب خجل

بود که يار نرنجد ز ما به خلق کريم

که از سؤال ملوليم و از جواب خجل

ز خون که رفت شب دوش از سراچه چشم

شديم در نظر ره روان خواب خجل

رواست نرگس مست ار فکند سر در پيش

که شد ز شيوه آن چشم پرعتاب خجل

تويي که خوبتري ز آفتاب و شکر خدا

که نيستم ز تو در روي آفتاب خجل

حجاب ظلمت از آن بست آب خضر که گشت

ز شعر حافظ و آن طبع همچو آب خجل