اگر به کوی تو باشد مرا مجال وصول

اگر به کوي تو باشد مرا مجال وصول

رسد به دولت وصل تو کار من به اصول

قرار برده ز من آن دو نرگس رعنا

فراغ برده ز من آن دو جادوي مکحول

چو بر در تو من بي نواي بي زر و زور

به هيچ باب ندارم ره خروج و دخول

کجا روم چه کنم چاره از کجا جويم

که گشته ام ز غم و جور روزگار ملول

من شکسته بدحال زندگي يابم

در آن زمان که به تيغ غمت شوم مقتول

خرابتر ز دل من غم تو جاي نيافت

که ساخت در دل تنگم قرارگاه نزول

دل از جواهر مهرت چو صيقلي دارد

بود ز زنگ حوادث هر آينه مصقول

چه جرم کرده ام اي جان و دل به حضرت تو

که طاعت من بي دل نمي شود مقبول

به درد عشق بساز و خموش کن حافظ

رموز عشق مکن فاش پيش اهل عقول