بازآی ساقیا که هواخواه خدمتم

بازآي ساقيا که هواخواه خدمتم

مشتاق بندگي و دعاگوي دولتم

زان جا که فيض جام سعادت فروغ توست

بيرون شدي نماي ز ظلمات حيرتم

هر چند غرق بحر گناهم ز صد جهت

تا آشناي عشق شدم ز اهل رحمتم

عيبم مکن به رندي و بدنامي اي حکيم

کاين بود سرنوشت ز ديوان قسمتم

مي خور که عاشقي نه به کسب است و اختيار

اين موهبت رسيد ز ميراث فطرتم

من کز وطن سفر نگزيدم به عمر خويش

در عشق ديدن تو هواخواه غربتم

دريا و کوه در ره و من خسته و ضعيف

اي خضر پي خجسته مدد کن به همتم

دورم به صورت از در دولتسراي تو

ليکن به جان و دل ز مقيمان حضرتم

حافظ به پيش چشم تو خواهد سپرد جان

در اين خيالم ار بدهد عمر مهلتم