من دوستدار روی خوش و موی دلکشم

من دوستدار روي خوش و موي دلکشم

مدهوش چشم مست و مي صاف بي غشم

گفتي ز سر عهد ازل يک سخن بگو

آن گه بگويمت که دو پيمانه درکشم

من آدم بهشتيم اما در اين سفر

حالي اسير عشق جوانان مه وشم

در عاشقي گزير نباشد ز ساز و سوز

استاده ام چو شمع مترسان ز آتشم

شيراز معدن لب لعل است و کان حسن

من جوهري مفلسم ايرا مشوشم

از بس که چشم مست در اين شهر ديده ام

حقا که مي نمي خورم اکنون و سرخوشم

شهريست پر کرشمه حوران ز شش جهت

چيزيم نيست ور نه خريدار هر ششم

بخت ار مدد دهد که کشم رخت سوي دوست

گيسوي حور گرد فشاند ز مفرشم

حافظ عروس طبع مرا جلوه آرزوست

آيينه اي ندارم از آن آه مي کشم