صنما با غم عشق تو چه تدبیر کنم

صنما با غم عشق تو چه تدبير کنم

تا به کي در غم تو ناله شبگير کنم

دل ديوانه از آن شد که نصيحت شنود

مگرش هم ز سر زلف تو زنجير کنم

آن چه در مدت هجر تو کشيدم هيهات

در يکي نامه محال است که تحرير کنم

با سر زلف تو مجموع پريشاني خود

کو مجالي که سراسر همه تقرير کنم

آن زمان کآرزوي ديدن جانم باشد

در نظر نقش رخ خوب تو تصوير کنم

گر بدانم که وصال تو بدين دست دهد

دين و دل را همه دربازم و توفير کنم

دور شو از برم اي واعظ و بيهوده مگوي

من نه آنم که دگر گوش به تزوير کنم

نيست اميد صلاحي ز فساد حافظ

چون که تقدير چنين است چه تدبير کنم