دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنم

ديده دريا کنم و صبر به صحرا فکنم

و اندر اين کار دل خويش به دريا فکنم

از دل تنگ گنهکار برآرم آهي

کآتش اندر گنه آدم و حوا فکنم

مايه خوشدلي آن جاست که دلدار آن جاست

مي کنم جهد که خود را مگر آن جا فکنم

بگشا بند قبا اي مه خورشيدکلاه

تا چو زلفت سر سودازده در پا فکنم

خورده ام تير فلک باده بده تا سرمست

عقده دربند کمر ترکش جوزا فکنم

جرعه جام بر اين تخت روان افشانم

غلغل چنگ در اين گنبد مينا فکنم

حافظا تکيه بر ايام چو سهو است و خطا

من چرا عشرت امروز به فردا فکنم