گر چه ما بندگان پادشهیم

گر چه ما بندگان پادشهيم

پادشاهان ملک صبحگهيم

گنج در آستين و کيسه تهي

جام گيتي نما و خاک رهيم

هوشيار حضور و مست غرور

بحر توحيد و غرقه گنهيم

شاهد بخت چون کرشمه کند

ماش آيينه رخ چو مهيم

شاه بيدار بخت را هر شب

ما نگهبان افسر و کلهيم

گو غنيمت شمار صحبت ما

که تو در خواب و ما به ديده گهيم

شاه منصور واقف است که ما

روي همت به هر کجا که نهيم

دشمنان را ز خون کفن سازيم

دوستان را قباي فتح دهيم

رنگ تزوير پيش ما نبود

شير سرخيم و افعي سيهيم

وام حافظ بگو که بازدهند

کرده اي اعتراف و ما گوهيم