ای دل گر از آن چاه زنخدان به درآیی

اي دل گر از آن چاه زنخدان به درآيي

هر جا که روي زود پشيمان به درآيي

هش دار که گر وسوسه عقل کني گوش

آدم صفت از روضه رضوان به درآيي

شايد که به آبي فلکت دست نگيرد

گر تشنه لب از چشمه حيوان به درآيي

جان مي دهم از حسرت ديدار تو چون صبح

باشد که چو خورشيد درخشان به درآيي

چندان چو صبا بر تو گمارم دم همت

کز غنچه چو گل خرم و خندان به درآيي

در تيره شب هجر تو جانم به لب آمد

وقت است که همچون مه تابان به درآيي

بر رهگذرت بسته ام از ديده دو صد جوي

تا بو که تو چون سرو خرامان به درآيي

حافظ مکن انديشه که آن يوسف مه رو

بازآيد و از کلبه احزان به درآيي