یا رب سببی ساز که یارم به سلامت

يا رب سببي ساز که يارم به سلامت

بازآيد و برهاندم از بند ملامت

خاک ره آن يار سفرکرده بياريد

تا چشم جهان بين کنمش جاي اقامت

فرياد که از شش جهتم راه ببستند

آن خال و خط و زلف و رخ و عارض و قامت

امروز که در دست توام مرحمتي کن

فردا که شوم خاک چه سود اشک ندامت

اي آن که به تقرير و بيان دم زني از عشق

ما با تو نداريم سخن خير و سلامت

درويش مکن ناله ز شمشير احبا

کاين طايفه از کشته ستانند غرامت

در خرقه زن آتش که خم ابروي ساقي

بر مي شکند گوشه محراب امامت

حاشا که من از جور و جفاي تو بنالم

بيداد لطيفان همه لطف است و کرامت

کوته نکند بحث سر زلف تو حافظ

پيوسته شد اين سلسله تا روز قيامت