دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

واندر آن ظلمت شب آب حياتم دادند

بيخود از شعشعه پرتو ذاتم کردند

باده از جام تجلي صفاتم دادند

چه مبارک سحري بود و چه فرخنده شبي

آن شب قدر که اين تازه براتم دادند

بعد از اين روي من و آينه وصف جمال

که در آن جا خبر از جلوه ذاتم دادند

من اگر کامروا گشتم و خوشدل چه عجب

مستحق بودم و اين ها به زکاتم دادند

هاتف آن روز به من مژده اين دولت داد

که بدان جور و جفا صبر و ثباتم دادند

اين همه شهد و شکر کز سخنم مي ريزد

اجر صبريست کز آن شاخ نباتم دادند

همت حافظ و انفاس سحرخيزان بود

که ز بند غم ايام نجاتم دادند