خرم آن روز کز این منزل ویران بروم

خرم آن روز کز اين منزل ويران بروم

راحت جان طلبم و از پي جانان بروم

گر چه دانم که به جايي نبرد راه غريب

من به بوي سر آن زلف پريشان بروم

دلم از وحشت زندان سکندر بگرفت

رخت بربندم و تا ملک سليمان بروم

چون صبا با تن بيمار و دل بي طاقت

به هواداري آن سرو خرامان بروم

در ره او چو قلم گر به سرم بايد رفت

با دل زخم کش و ديده گريان بروم

نذر کردم گر از اين غم به درآيم روزي

تا در ميکده شادان و غزل خوان بروم

به هواداري او ذره صفت رقص کنان

تا لب چشمه خورشيد درخشان بروم

تازيان را غم احوال گران باران نيست

پارسايان مددي تا خوش و آسان بروم

ور چو حافظ ز بيابان نبرم ره بيرون

همره کوکبه آصف دوران بروم