دل سراپرده محبت اوست

دل سراپرده محبت اوست

ديده آيينه دار طلعت اوست

من که سر درنياورم به دو کون

گردنم زير بار منت اوست

تو و طوبي و ما و قامت يار

فکر هر کس به قدر همت اوست

گر من آلوده دامنم چه عجب

همه عالم گواه عصمت اوست

من که باشم در آن حرم که صبا

پرده دار حريم حرمت اوست

بي خيالش مباد منظر چشم

زان که اين گوشه جاي خلوت اوست

هر گل نو که شد چمن آراي

ز اثر رنگ و بوي صحبت اوست

دور مجنون گذشت و نوبت ماست

هر کسي پنج روز نوبت اوست

ملکت عاشقي و گنج طرب

هر چه دارم ز يمن همت اوست

من و دل گر فدا شديم چه باک

غرض اندر ميان سلامت اوست

فقر ظاهر مبين که حافظ را

سينه گنجينه محبت اوست